نمایش خبر
قانون
> گروه جامعه.
> اهالی ده ونک و خانه های شان هر چند وقت یک بار خوراک اخبار رسانه ها می شوند .
سال هاست که ساکنان کوچه شهید شهامتی ده ونک با دانشگاه الزهرا درگیر هستند .
مالکان دانشگاه با لودر حمله می کنند که خانه ها را خراب کنند و اهالی اجازه این کار را نمی دهند .
اهالی که بعضی هایشان پیرزن ها و پیرمردهایی هستند که سال هاست در آن خانه ها زندگی می کنند .
اما عقیده مسئولان دانشگاه این است که این املاک غصبی هستند .
سال 1317 در زمان رضاخان بود که در ده ونک کارخانه ای تحت عنوان کارخانه شماره 5 ونک توسط آلمانی ها ساخته شد ، البته بعدها کاربری این کارخانه تغییر کرد و تبدیل به کارخانه تجهیزات ایمنی راه ها شد؛ ده ونک در آن زمان یک روستا بود .
در گزارش ها و تاریخچه املاک این خانه ها آمده است : حدود سال 1320 رضاخان از مستوفی الممالک (نخست وزیر) می خواهد تا زمینی را که در اطراف کارخانه داشته ، هبه کند تا برای کارمندان و کارگران کارخانه منازلی در آن ساخته شود .
مستوفی الممالک قبول می کند و رضاخان اقدام به ساخت ساختمان هایی برای کارکنان کارخانه می کند ، اما عده ای هم می گویند؛ این زمین ها از سوی مستوفی الممالک وقف شده بوده و رضاخان از آن ها برای ساخت منازل کارکنان کارخانه استفاده کرد .
نقل دوم به ذهن نزدیک تر است؛ چراکه وفات مستوفی الممالک مربوط به سال 1311 است و بنابر نوشته ها ، مستوفی الممالک بخش بزرگی از املاک پدری خود را وقف کرده بود .
سرانجام خانه ها ساخته شد و بخشی از آن ها به کارکنان و بخش دیگر به کارگران اختصاص یافت .
در ابتدا ساختمان ها به صورت رایگان در اختیار کارکنان این کارخانه دولتی قرار گرفت ، اما پس از چندی و در زمان پهلوی دوم ، کارکنان تقاضای سند کردند تا تکلیف شان مشخص شود .
قرار شد ماهانه از حقوق کارکنان کسر شود تا به صورت اجاره به شرط تملیک ، خانه ها به نام ساکنان شود ، اما ثبت این اسناد وارد چرخه بروکراسی شد و ناتوانی مالی ساکنان هم مزید بر علت شد تا ثبت سند تحقق نپذیرد و کارها به بعد از انقلاب موکول شود .
خانه پدری ، یکی از اهالی حدود 247 تومان شده و این مبلغ در همان زمان از حقوق پدر او کسر شده است .
مشکلات اراضی بی سند خرید و فروش زمین های ونک عمدتا به صورت دستی نوشته می شده؛ مگر اینکه فرد با هزینه کردن سند را از آن خود می کرده است .
بعد از انقلاب ، کارخانه تجهیزات ایمنی راه ها به کرج منتقل و ده ونک تبدیل به منطقه شهری شد .
کارکنان صبح به صبح با سرویس به کارخانه می رفتند و شب از کرج بازمی گشتند .
کارخانه متروکه هم تبدیل به مدرسه عالی راه آهن وابسته به وزارت راه و شهرسازی شده بود .
اهالی دوباره پس از انقلاب خواهان اسناد خانه ها شدند .
مدیرعامل وقت کارخانه ، یک مسیحی به نام هارتونیان بود .
این شخص با ثبت اسناد موافقت کرد و نامه ای به اداره ثبت اسناد نوشت تا این اداره طبق نقشه هوایی که هارتونیان تحویل می دهد ، تفکیک انجام دهد و اسناد را به نام ساکنان ثبت کند .
اوایل انقلاب زمین های ده ونک بیابانی بود و میان اهالی که خانه ای نداشتند ، پخش می شد .
مردم در ازای حدود 10 هزار تومان ، زمین های 250 متری دریافت می کردند .
اهالی خانه های اطراف کارخانه که هنوز به سندی دست نیافته بودند ، تلاش کردند مانند سایر مردم از بین آن زمین ها ، زمینی سنددار دریافت کنند ، اما وقتی تقاضای خود را به شورای تقسیم زمین تقدیم کردند ، به آنان گفته شد؛ خانه های اطراف کارخانه متعلق به شماست و بنابراین از سایر زمین ها حقی ندارید و آنان از اینجا رانده و از آنجا مانده شدند .
در این میان 90 خانواده که در کوچه امامزاده و شهید شهامتی زندگی می کردند به مشکل فراوان برخوردند .
باید سند خانه های شان را از دانشگاه الزهرا جدا می کردند .
طلب اجرت المثل در ازای تخریب نکردن خانه ها می گویند زمین هایی که دولت اجرت المثل خانه ها را می خواهد از مردم بگیرد و این در صورتی است که خانه ها تخلیه نشوند .
آن طور که ایلنا گزارش داده است حدود سال 1343 دانشگاه الزهرا نزدیک کارخانه و در مکانی که در ابتدا قبرستان بود ، تاسیس شد .
در سال 1382 و در زمان دولت اصلاحات ، زهرا رهنورد ، رییس دانشگاه الزهرا شد و الحاق مدرسه راه آهن به دانشگاه را به منظور توسعه آن خواستار شد .
دانشگاه الزهرا در نهایت موفق شد به یک سند دست یابد که در این سند ، حق استفاده از زمین های کارخانه به اضافه انبار و متعلقات که در زمین محصور واقع هستند ، با دانشگاه الزهراست .
دانشگاه الزهرا دارای یک زیرگذر شد که از محل اصلی دانشگاه به کارخانه وصل می شد و به این صورت دانشگاه توسعه یافت .
پس از یک سال رهنورد درخواست داد تا خانه ها را هم به دانشگاه الحاق کند و اهالی از حدود سال 1383 دادگاهی شدند .
دانشگاه به این بهانه درخصوص الحاق خانه ها درخواست داد که پلاک ثبتی کارخانه و خانه ها یکی است ، درصورتی که اهالی بر این عقیده بودند که پلاک های ثبتی درحقیقت جداست و ربطی به کارخانه ندارد .
در نهایت این خانه ها نیز به دانشگاه الزهرا داده شد و از 15 سال پیش اجرت المثل شد و هر خانواده باید بابت ملکش پولی را پرداخت می کرد .
حالا دولت به خانواده ها گفته که 100 میلون تومان به آن ها پول می دهد تا آن خانه ها را تخلیه کنند .
اگر خانه ها را تحویل ندهند اجرت المثلی که مشخص شده بود را دولت اجرا می کند .
از سوی دیگر دولت گفته که در شهرک پردیس با 50میلیون تومان خانه ای برای شان فراهم می کند و 50 میلیون دیگر نیز به آن ها پرداخت می کند .
اما در چند روز گذشته خبر رسید که دوباره لودرها به کوچه شهید شهامتی رفته اند و خواسته اند که خانه های اهالی را خراب کنند .
به گزارش ایلنا مردم در مقابل این کار اعتراض کردند و با جمع شدن در مقابل لودرها از این کار جلوگیری کردند .
البته بارندگی نیز در کنار این اقدام برای بازداشتن از تخریب خانه ها موثر بود .
البته ماموران از شب گذشته در این حوالی رفت و آمد داشتند .
این در حالی است که اواخر مهر امسال حکم تخریب برای تعدادی از منازل آنجا داده شد وساکنانش به شهرک پردیس نقل مکان کردند .
اما دو خانواده از این کار خودداری کردند و در خانه های خود ماندند .
همچنین تعدادی از ساکنان در مقابل دانشگاه پیام نور ایستادند و با در دست داشتن بنرهایی به این حرکت اعتراض کردند .
این تجمع ابتدا با حضور حدود سی نفر شروع شد اما به مرور تعداد تجمع کنندگان افزایش یافت و به حدود صد و پنجاه نفر رسید .
تجمع کنندگان ازدانشجویان می خواستند که آن ها را حمایت کنند اما بیشتر دانشجویان نگاه گذرایی می کردند و می گذشتند .
سرانجام یک مامور لباس شخصی که با آن ها صحبت می کرد خبر داد که امروز خانه ها تخریب نمی شوند و او با «سردار» صحبت کرده است و توانسته تخلیه را عقب بیندازد .
او توضیحی در مورد هویت کسی که با او صحبت کرده است ، نداد .
چالش های حلبی آباد محمد رضوی؛ فعال فضای مجازی درباره اتفاقات مربوط به ده ونک در کانال شخصی خود نوشت : «ماجرای این روزهای ده ونک ، یک ماجرای حقوقی است با دو طرف دعوا .
دانشگاه الزهرا می گوید زمین به اسم ما سند خورده و ساکنان میگویند دیوان عدالت اداری سند شما را باطل کرده است .
این دعوا باید در دادگاه حل و فصل شود .
اما تا آن موقع نحوه ی برخورد دانشگاه با ساکنان جای تعجب دارد .
حتی اگر حق با دانشگاه باشد ، نظامی گری در تخریب خانه ها ، آدمی را بلاتشبیه یاد تخریب خانه های فلسطینیان می اندازد .
دانشگاه الزهرا حداقل در ظاهر نتوانسته افکار عمومی را قانع کند .
آیا افکار عمومی برای دانشگاه الزهرا و ضابطین قضایی مهم نیست؟فرض کنیم حق با دانشگاه الزهراست؛ سوالی که بی جواب مانده این است : وضعیت و سرنوشت ساکنین خانه ها چه خواهد شد؟ مهناز مولا نظری رییس دانشگاه الزهرا قول داده که در اثاث کشی به ساکنان کمک کند ! اثاث کشی به کجا؟ این نحوه برخورد با شهروندان نظام اسلامی ، شایسته نیست .
وگرنه ما نیز دست کمی از نحوه برخورد دولت برزیل با ساکنان حلبی آبادهای ریودوژانیرو پیش از شروع المپیک نداریم .
صداوسیما و رسانه های چپ و راست ، هیچ کدام به این موضوع نمی پردازند .
صداوسیما که به هیچ موضوع چالشی ورود پیدا نمی کند و همیشه نفر آخر ماجراست .
رسانه های اصلاح طلب به خاطر دخیل بودن عارف و زهرا رهنورد در این قضیه سکوت کرده اند و رسانه های اصولگرا هم واکنش جدی از خود نشان نداده اند .
نتیجه دادگاه هرچه باشد ، نحوه برخورد با ساکنان ده ونک ، شایسته چهره نظام اسلامی نیست و بی عملی در برابر این نحوه رفتار ، شایسته نظام نیست» .